baner

KOLĘDY w wykonaniu CHÓRU BAZYLIKI CZERWIŃSKIEJ - PROMOCJA PŁYTY

foto

Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia "Chór Bazyliki Czerwińskiej" pod dyrekcją Przemysława Ziółkowskiego, który w tym roku obchodzi swoje 10 – lecie istnienia, nagrał płytę z kolędami. Na krążku znajduje się 12 utworów. Nagrania dokonano w Bazylice Zwiastowania NMP w Czerwińsku nad Wisłą.

Zobacz i posłuchaj klikając tutaj

Dzięki dobrej woli wielu Osób i Instytucji, a przede wszystkim dzięki dobrej współpracy całego Chóru oraz ich Rodzin udało się wydać płytę z kolędami, która może być pięknym prezentem gwiazdkowym. Liczymy, że znajdzie się w Waszych domach Drodzy Parafianie i Pielgrzymi, a przez to podkreśli uroczysty nastrój Świąt Bożego Narodzenia. Płytę można nabyć bezpośrednio w Sanktuarium Maryjnym w Czerwińsku nad Wisłą lub wyślemy za zaliczeniem pocztowym. Cena promocyjna 15 zł.

*************************************************************************
WIADOMOŚCI O CHÓRZE BAZYLIKI CZERWIŃSKIEJ

Chór Bazyliki Czerwińskiej rozpoczął swoją działalność w październiku 2004 roku. Od chwili Jego powstania kieruje nim Przemysław Ziółkowski – organista Bazyliki Zwiastowania NMP w Czerwińsku nad Wisłą. Chór ubogaca swym śpiewem liturgię, zwłaszcza podczas Triduum Paschalnego, Świąt Bożego Narodzenia, Bożego Ciała czy odpustu parafialnego.
W repertuarze chóru znajdują się tradycyjne pieśni religijne i patriotyczne, również wykonywane w języku łacińskim. Chór koncertował w wielu parafiach dekanatu wyszogrodzkiego jak również w Bazylice NSPJ w Warszawie /Praga/ i w Parafii Św. Stanisława Kostki w Płocku.
Aktualnie liczy 25 osób – są to miłośnicy śpiewu, których łączy pragnienie wspólnej modlitwy śpiewem i chęć doskonalenia swojego warsztatu wokalnego.

SKŁAD CHÓRU

SOPRANY :
Kamila Buks /również solowe partie wokalne/, Czesława Caban, Martyna Felczak, Bożena Mitura, Justyna Mitura, Barbara Ziółkowska.

ALTY :
Grażyna Felczak, Agnieszka Kaniewska, Ewa Nurzyńska, Teresa Pietrzak, Izabela Ruszczak, Elżbieta Wnuk, Maria Zaczek.

TENORY :
Piotr Caban, Mirosław Kocik, Tomasz Kozłowski, Tomasz Kryjak, Zbigniew Sroczyński, Kazimierz Włodarczyk.

BASY :
Roman Kaniewski, Jarosław Kocik, Krzysztof Kryjak, Krzysztof Liberek, Tadeusz Orymowski, Witold Trzeciak.

Dodano:  12.12.2014 r.  
linia

Czerwińsk nad Wisłą Misterium Męki Pańskiej 2015 - INFORMACJE !

foto

Drodzy Parafianie i Pielgrzymi!
Choć do okresu Wielkiego Postu /18 luty/ , gdzie w Czerwińsku nad Wisłą wystawiane jest Misterium Męki Pańskiej, istnieje jeszcze trochę czasu, to jednak z powodów organizacyjnych pragniemy podać kilka ważnych informacji.

W ubiegłym roku 2014 powróciliśmy do tradycji Czerwińskiego Misterium Męki Pańskiej i dostrzegając zainteresowanie ze strony wiernych, pragniemy kontynuować dalej to dzieło zbliżające nas do Boga.

W roku 2015 proponujemy prawie dwugodzinny spektakl poszerzony o nowe wątki, wzbogacony bogatszą oprawą muzyczną i większą liczbą aktorów. Pragniemy, aby przeżycie Misterium Męki Pańskiej było pięknym doświadczeniem wielkopostnej modlitwy i refleksji, poprzez którą wierny ma możliwość uczestniczenia w ostatnich godzinach życia Jezusa Chrystusa.

Wierzymy, że przyjazd pielgrzymów na Misterium może być dobrą okazją do przeżycia krótkich, jednodniowych rekolekcji, na które złożą się udział w Misterium Męki Pańskiej, wspólne śpiewanie gorzkich żali, przystąpienie do sakramentu pojednania i pokuty oraz uczestnictwo w Eucharystii celebrowanej w sanktuarium Matki Bożej pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą.

W roku 2015 mamy szczególną propozycję dla nauczycieli, wychowawców i katechetów. Zapraszamy Was z dziećmi i młodzieżą na specjalne spektakle w każdy piątek Wielkiego postu o godzinie 11.00 i 14.00. Udział w Misterium Męki Pańskiej może być dla waszych wychowanków i podopiecznych ciekawym dopełnieniem rekolekcji wielkopostnych, przygotowania do sakramentu bierzmowania czy też dobrym elementem formacji.

Wszystkich Was pragniemy bardzo serdecznie zaprosić do przeżycia wraz z nami Misterium Męki Chrystusa, które jest niewątpliwe doskonałą okazją dobrego przygotowania się do świąt paschalnych.
Zapraszamy Salezjanie z Czerwińska nad Wisłą

INFORMACJE PRAKTYCZNE !!!

Ze względów organizacyjnych bardzo prosimy o jak najszybsze dokonywanie zgłoszeń i rezerwacji miejsc. Potwierdzeniem rezerwacji jest uiszczenie 50% przedpłaty w terminie minimum 12 dni przed datą spektaklu. Cena karty wstępu wynosi 20 zł. Grupy szkolne: 15 zł. Dla organizatora grupy wstęp wolny.

Wszelkie zgłoszenia i informacje : od poniedziałku do piątku od 9.00 do 16.00.
tel. komórkowy 604 099 576
e-mail: c.misterium@gmail.com

Adres korespondencyjny:
Misterium
ul. Klasztorna 23; 09 -150 Czerwińsk nad Wisłą

Godziny spektakli:

Piątek: godz. 11.00 i 14.00
Sobota: godz.10.00;13.00 i 16.00
Niedziela: godz. 13.00 i 16.00

Eucharystia dla uczestniczących w Misterium:
Piątek: godz. 10.00 i 13.00
Sobota : godz.11.30 i 15.00
Niedziela: godz.11.30 i 15.00

Przedpłaty można dokonywać za pośrednictwem konta,
Tytułem: Przedpłata - Misterium
BNP Paribas Bank Polska SA
Towarzystwo Salezjańskie – Inspektoria (Prowincja) Św. Stanisława Kostki
87 1600 1462 1846 1832 2000 0007

Dodano:  12.12.2014 r.  
linia

Sanktuarium w Czerwińsku miejscem odpustu w Roku Życia Konsekrowanego

foto

Wyrażamy wdzięczność Pasterzowi naszej Diecezji Płockiej, Jego Ekscelencji Księdzu Biskupowi Piotrowi Liberze, za ustanowienie Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą - miejscem świętym, gdzie można uzyskać odpust zupełny w Roku Życia Konsekrowanego.

Oto pełny tekst Dekretu Ks. Biskupa:

Dekret Biskupa Płockiego o odpustach w Roku Życia Konsekrowanego

Płock, dnia 8 grudnia 2014 r.
W uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP
L. dz. 2409/2014

Mając na względzie duchowe dobro wiernych Diecezji Płockiej oraz kierując się normami zawartymi w dekrecie Penitencjarii Apostolskiej „O ustanowieniu warunków potrzebnych dla zyskania daru Odpustów w ciągu Roku Życia Konsekrowanego” z dnia 23 listopada 2014 r., postanawiam:

1. Miejscami świętymi za nawiedzenie których można uzyskać odpust zupełny w Roku Życia Konsekrowanego będą:

Bazylika Katedralna w Płocku
Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku
Sanktuarium w Skępem
Sanktuarium w Oborach
Sanktuarium w Sierpcu
Sanktuarium w Przasnyszu
Sanktuarium w Czerwińsku
Kościół klasztorny Ojców Kapucynów w Zakroczymiu

Odpust zupełny w tych miejscach uzyskują wierni, którzy, we wszystkie dni Roku Życia Konsekrowanego, publicznie odmówią Liturgię Godzin lub przynajmniej przez odpowiedni okres czasu oddadzą się pobożnym rozważaniom, które powinny być zakończone Modlitwą Pańską, Wyznaniem wiary w jakiejkolwiek prawnej formule oraz pobożnymi wezwaniami do Najświętszej Maryi Panny.

2. Dniami diecezjalnymi poświęconymi życiu konsekrowanemu, w których można uzyskać odpust zupełny będą:

Święto Ofiarowania Pańskiego – 2 lutego 2015 r.
Niedziela Miłosierdzia Bożego – 12 kwietnia 2015r.
Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła – 29 czerwca 2015 r.
Wspomnienie św. Franciszka z Asyżu (niedziela) – 4 października 2015 r.
Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata – 22 listopada 2015 r.
Święto Ofiarowania Pańskiego – 2 lutego 2016 r.

Odpust zupełny w tych dniach uzyskują wierni, którzy w jakimkolwiek kościele parafialnym lub kaplicy, spełnią warunki zwykłe, a więc odbędą sakramentalną spowiedź, przyjmą Komunię świętą, odmówią modlitwę w intencjach Ojca Świętego.

Niniejszy dekret obowiązuje przez cały okres Roku Życia Konsekrowanego.
Niech Pan błogosławi wszystkim, którzy korzystać będą z łaski odpustów.

† Piotr Libera
Biskup Płocki

Notariusz
ks. Dariusz Rogowski


Dodano:  11.12.2014 r.  
linia

Rekolekcje adwentowe w Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia

foto

Rekolekcje adwentowe w Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą odbędą się w dniach od 14 do 16 grudnia 2014 r. (niedziela, poniedziałek, wtorek). Rekolekcje wygłosi ks. Leszek Ruciński - salezjanin z Sokołowa Podlaskiego.
Serdecznie zapraszamy do uczestnictwa w rekolekcjach, aby jak najlepiej przygotować się na święta Bożego Narodzenia.

Rozkład rekolekcji:

14. XII. 2014r. Niedziela
7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 17.00

15. XII. 2014 r. Poniedziałek
7.00, 8.10/dzieci i młodzież z gimnazjum/, 10.00, 18.00

16. XII. 2014 r. Wtorek
7.00, 10.00, 18.00

****************************************
Po co rekolekcje adwentowe?
Adwent to czas, w którym w naszych parafiach przeżywamy rekolekcje. Warto więc na początku Adwentu zapytać, co możemy zrobić, by ofiarowany nam czas rekolekcji dobrze wykorzystać?
Żeby zrozumieć, czym są rekolekcje i jak je mamy przeżywać, najlepiej będzie zacząć od tego, skąd się wzięło oznaczające je słowo. A wzięło się ono z języka łacińskiego: od re-colligo oznaczającego „znowu zbierać, przyjmować, odzyskać” (w formie zwrotnej se recoligere oznacza „ochłonąć, opamiętać się”) lub też od re-colo – „na nowo uprawiać, znowu się czymś zajmować, przywrócić, jeszcze raz rozważyć”. Chodziłoby więc o powrót do czegoś, powtórne rozważenie, zajęcie się czymś jeszcze raz. Czym? Naszym życiem.
W codziennym zabieganiu rzadko mamy czas, by się nad czymś głębiej zastanowić. W życie (także duchowe) wkradają się pewnego rodzaju automatyzmy. Z jednej strony ułatwiają nam one życie (bo przecież trudno codziennie, podejmując modlitwę, zadawać sobie pytanie: po co w ogóle się modlę), z drugiej jednak strony automatyzmy te mogą powodować spłycenie rozumienia treści religijnych, gdyż wiele rzeczy robimy bezmyślnie. Nie zastanawiając się głębiej nad prawdami naszej wiary i przyjmując je mechanicznie „bo wszyscy tak wierzą i wszyscy tak robią”, ryzykujemy, że w momencie próby nie będziemy w stanie swojej wiary obronić. Mówiąc obrazowo: z naszą religijnością jest tak, jak z meblami – z czasem pokrywają się coraz grubszą warstwą kurzu. Jeśli tego kurzu nie będziemy przynajmniej raz na jakiś czas ścierać, z czasem nie będziemy mogli rozpoznać nie tylko koloru, ale nawet kształtu naszych stylowych „Ludwików”.
Tak samo jest z wiarą – jeśli nie będzie co jakiś czas „odkurzana”, po pewnym czasie stanie się szara i bezkształtna.
Doskonałą zachętą do tak rozumianych rekolekcji mogą się dla nas stać słowa, które w Bożym Imieniu skierował sędziwy św. Jan Apostoł do Kościoła w Efezie: „Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość (…). Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij!” (Ap 2, 2-5).
Współczesność to coraz szybsze tempo życia. Wynalazki, które miały zapewnić nam więcej wolnego czasu, stały się „złodziejami czasu”. Okazało się bowiem, że owszem, dzięki współczesnej technice człowiek może zrobić więcej w krótszym czasie, ale wcale nie spieszy się do tego, by ten czas wykorzystać na odpoczynek i „pozbieranie się”. Wręcz przeciwnie – jest coraz bardziej rozbity wewnętrznie, gdyż albo stwierdza, że „zdąży jeszcze więcej zrobić” i nie odpoczywa, albo poświęca czas na bezwartościowe rozrywki – coś, co go „rozrywa”, rozbija wewnętrznie.
Rekolekcje to dobry czas, by w tym całym zabieganiu „pozbierać się” (re-colligo!), a może też „ochłonąć, opamiętać się” (se recoligere).
Najczęściej starając się ocenić przeżycie rekolekcji, pytamy o to, jakie były nauki rekolekcyjne i z jakim skupieniem ich wysłuchaliśmy. Zapominamy jednak o tym, że rekolekcje wyrosły nie z praktyki „słuchania duchowego”, lecz „ćwiczeń duchownych”, zakładają więc nie tylko wysłuchanie nauk, ale własną aktywność, „ćwiczenie się” w życiu chrześcijańskim.
Rekolekcje w naszym życiu będą na tyle owocne, na ile sami się w ich przeżycie zaangażujemy, na ile będziemy skłonni na nowo przemyśleć swoją wiarę i zgodnie z zachętą św. Jana „pierwsze czyny podjąć” (por. Ap 2, 5). Rekolekcje więc to także osobista refleksja, poświęcenie więcej czasu na modlitwę – zarówno indywidualną, jak i wspólną, w rodzinie.
Telewizor nie jest dobrym sprzymierzeńcem rekolekcji. On tylko „rozrywa”, powoduje, że zamiast wejść w siebie i w to, co dla mnie ważne, pozostaję na powierzchni, „zabijam czas”, marnuję go. Lepiej więc wyłączyć go na czas rekolekcji. Nie sprzyja też dobremu przeżywaniu rekolekcji głośna muzyka, wypędzająca ciszę, tak bardzo potrzebną do usłyszenia tego, co Bóg ma do powiedzenia o moim życiu.
Często narzekamy, że to życie jest ciężkie, że stawia przed nami takie trudne dylematy, że nie potrafimy właściwie wybrać i często żałujemy naszych wcześniejszych decyzji, mówiąc: gdybym wtedy wiedział! Rekolekcje są dobrym czasem na to, żeby przyjrzeć się naszym wyborom i zapytać Boga: co mam wybrać? Jak rozwiązać trudne sytuacje w moim życiu? Co zrobiłem źle i jak mogę to naprawić? Dlatego wielcy chrześcijanie ważne decyzje podejmowali zawsze po rekolekcjach. Ale żeby usłyszeć, co Bóg ma nam do powiedzenia, trzeba wyłączyć to, co zagłusza ciszę. Wtedy dopiero możemy „ochłonąć, opamiętać się” (se recoligere), i „odzyskać” (re-colligo) sens i cel życia.
Rekolekcje to „ćwiczenia”, a ćwiczenia są nierozerwalnie związane z czynem. I znów sięgnijmy do św. Jana Apostoła, który mówi: „Jeśliby ktoś mówił: Miłuję Boga, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi” (1 J 4, 20). Rekolekcje więc to także czas praktykowania miłości bliźniego. Wejście w siebie musi łączyć się z realizacją tego przykazania np. poprzez pojednanie w rodzinie, małżeństwie, z sąsiadami, kolegami w zakładzie pracy. Czynem rekolekcyjnym może być także np. wspólna kolacja przy świecach (a nie przy telewizorze), kiedy członkowie rodziny wreszcie ze sobą porozmawiają, na co tak często nie mają czasu w codziennym zabieganiu. Trzeba tylko wygospodarować ten czas, aby „ponownie zająć się” (re-colo!) swoją rodziną, „podarować sobie” czas nie tylko na wysłuchanie nauk, ale na praktyczne „ćwiczenia” w miłości.
I na koniec rzecz bardzo ważna: rekolekcje to także czas, by „odzyskać” (re-colligo) czystość duszy w sakramencie pojednania. Dobrze wiedzą o tym proboszczowie, skoro na ten właśnie czas zapraszają tylu spowiedników. Warto się do tej rekolekcyjnej spowiedzi dobrze przygotować przez dobry szczegółowy rachunek sumienia, zadośćuczynienie i pojednanie się z tymi, których przez moje grzechy skrzywdziłem oraz mocne postanowienie poprawy. Spowiednik czasem (zwłaszcza wtedy, kiedy już dłużej siedzi w konfesjonale) może być zmęczony, ale muszę pamiętać, że za jego pośrednictwem spotykam się z Bogiem, który odpuszcza mi grzechy. A przy okazji – warto też pomodlić się przed spowiedzią za księdza, który będzie mnie spowiadał, o potrzebne mu światło Ducha Świętego, żeby mógł mi dobrze pomóc, rozeznać, doradzić.
Zbliża się czas adwentowych rekolekcji. Wykorzystajmy je dobrze, aby „ochłonąć” „pozbierać się” i „odzyskać” to, co w codziennym zabieganiu zgubiliśmy.
Ks. Tomasz Opaliński
"Niedziela" Edycja płocka 49/2003

*********************************************

MODLITWA
O DOBRE PRZYGOTOWANIE
DO REKOLEKCJI ADWENTOWYCH

Dobry i Miłosierny Boże!
Prosimy Cię o błogosławieństwo dla Rekolekcji Adwentowych, które rozpoczną się w naszej parafii, aby stały się zbawiennym okresem i zbliżyły nas wszystkich do Ciebie. Ty chcesz, aby wszyscy ludzie doszli do poznania prawdy i zostali zbawieni. Dlatego z wielką ufnością wołamy do Ciebie słowami Twojego Syna: „Przyjdź Królestwo Twoje”. Napełnij nas pragnieniem ratowania nie tylko własnej duszy, ale też zbawienia naszych braci i sióstr, wszystkich naszych bliźnich, którzy noszą w godności natury ludzkiej Twój obraz i Twoje błogosławieństwo. Panie, pozwól, Ks. rekolekcjoniście, głosić słowo Twoje z odwagą św. Pawła, podczas gdy Ty będziesz wyciągał ojcowską rękę nad swoim ludem, aby uzdrawiać, leczyć i wzmacniać go Łaską. Maryjo, Czerwińska Wspomożycielko ! sprowadź na Rekolekcje Adwentowe te dzieci Boże, które zapomniały o swojej godności i roztrwoniły dobra uzyskane na Chrzcie Świętym. Prowadź wszystkich do zbawienia. Amen.
[Opr. na podst. Parafii Luzino]

Dodano:  09.12.2014 r.  
linia

Adwent w Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku n. Wisłą

foto

Od niedzieli 30 listopada w Kościele rozpoczynamy Adwent (łac. adventus – przyjście), okres przypominający oczekiwanie na powtórne przyjście Jezusa Chrystusa. Jednocześnie jest to czas poprzedzający pamiątkę pierwszego przyjścia – Wcielenia, czyli Narodzin Jezusa Chrystusa.
Pragniemy Was drodzy Parafianie i Pielgrzymi zaprosić do wspólnotowego przeżywania okresu adwentu w Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą.

• W Pierwszą Niedzielę Adwentu 30 listopada, poświęcenie opłatków na stół wigilijny. Możliwość nabycia świecy wigilijnej "Cartias"
• Msze Święte ku czci Matki Bożej - roraty: wtorek i sobota o godzinie 7.00 oraz środa i piątek o godzinie 18.00 .
• w sobotę 6 grudnia, zapraszamy na Wieczernik Modlitwy, który rozpoczniemy o godzinie 10.30.
• W Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny,/poniedziałek/ Msze Św. o godz. 7.00,10.00 oraz 18.00.
• Rekolekcje Adwentowe w naszym Sanktuarium rozpoczynamy w Trzecią Niedzielę Adwentu, czyli 14 grudnia. Rekolekcje będą trwały do wtorku 16 grudnia a głosić je będzie ks. Leszek Ruciński – salezjanin z Sokołowa Podlaskiego.
***************************************************************************
LITANIA NA ADWENT
Kyrie, elejson! Chryste, elejson! Kyrie, elejson!
Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami
Synu, Odkupicielu świata, Boże…
Duchu Święty, Boże…
Święta Trójco, Jedyny Boże…
Jezu, Słowo Przedwiecznego Ojca, przez które wszystko się stało…
Jezu, Odwieczne Słowo, które w czasie Ciałem się stało…
Jezu, Mesjaszu obiecany w dawnym Przymierzu…
Jezu, Mesjaszu obiecany przez proroctwa i oznajmiony przez Aniołów…
Jezu, upragniony przez narody..
Jezu, Zbawicielu wysłany na ten świat przez Ojca…
Jezu, Zbawicielu oznajmiony przez Ducha Świętego…
Jezu, Synu Maryi Panny…
Jezu, który stając się człowiekiem uczyniłeś nas uczestnikami Boskiej natury..
Jezu, nasze zbawienie i nadziejo..
Jezu, nasz Emmanuelu, czyli Boże z nami…

Bądź nam miłościw, przepuść nam, Jezu
Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas Jezu

Od wszelkiego złego, wybaw nas, Jezu
Od wszelkich grzechów…
Od zatwardziałego i fałszywego serca …
Od wszelkich złych nałogów…
Od wszelkiej złości…
Od złej śmierci i potępienia…
Przez Twoje święte przyjście…
Przez świętą tajemnicę Wcielenia Twego…
W dzień sądu…

My grzeszni, prosimy Cię, wysłuchaj nas Jezu
Abyś nas zechciał uwolnić od naszych grzechów…
Abyś zechciał przygotować w nas godne dla Ciebie mieszkanie…
Abyśmy zawsze mogli się cieszyć jedynie w Tobie…
Abyś nas zechciał zawsze bronić i osłaniać ramieniem Twojej mocy…
Abyś nas uczynił współdziedzicami Twojego Królestwa…

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami

P: Niebiosa, spuśćcie Sprawiedliwego jak rosę.
W: Niech jak deszcz spłynie z obłoków.

Módlmy się:
Boże, Ty widzisz z jaką wiarą oczekujemy Świąt Narodzenia Pańskiego, spraw, abyśmy przygotowali nasze serca i z radoscią mogli obchodzić wielką tajemnicę naszego Zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Amen.


Adwentowa modlitwa
W adwentowym czekaniu
gdy przycichł świat cały:
uwielbiam Cię, Jezu,
Panie godzien chwały.

Uwielbiam Cię: w myśli,
w modlitwie i w śpiewie.
Oddaję Ci, Jezu,
dziś samego siebie.

Chcę Ci przygotować
w sercu swoim drogę,
bo tęsknię za Tobą,
mym Panem i Bogiem.

Zobacz - adwentowe płoną
dla Ciebie lampiony.
Przyjdź więc Panie Jezu
i bądź uwielbiony!


/Alina Paul/
*****************************************
Jezu Chryste - modlitwa na adwent

Jezu Chryste,
który jesteś drogą, prawdą i życiem.
Wołam do Ciebie: Jezu, Synu Boga Najwyższego,
Ciebie anioł Gabriel zwiastował Maryi Dziewicy:
przybądź i króluj na wieki nad swoim ludem.
Jezu, Ty jesteś Świętym Boga,
Twoją obecnością rozradował się Jan Chrzciciel w łonie Elżbiety,
daj całemu światu radość zbawienia:
przybądź i króluj na wieki nad swoim ludem.
Jezu, Zbawicielu,
anioł objawił Twoje imię Józefowi,
mężowi sprawiedliwemu:
przybądź i króluj na wieki nad swoim ludem.
Jezu, Światłości świata,
Ciebie oczekiwał Symeon i wszyscy sprawiedliwi:
przybądź i króluj na wieki nad swoim ludem.
Jezu, Wschodzie, który nigdy się nie kończysz,
Ciebie zapowiedział Zachariasz jako przychodzącego z wysoka,
przybądź i oświeć tych, którzy trwają w nieznajomości Ciebie.
Amen.

-------------------------
Adwentowe zwyczaje religijne

Msza św. roratnia

Msza święta roratnia wzięła swoją nazwę od pierwszych słów antyfony na wejście: „Rorate coeli, desuper et nubes pluant justum". Jest to modlitwa proroka Izajasza, błagająca Boga o rychłe przyjście Zbawiciela.

Od XII wieku znana jest w Polsce adwentowa Msza św. ku czci Matki Bożej, zwana roratami. Podczas tej Mszy na ołtarzu oprócz świec mszalnych pali się świecę roratnią, przewyższającą pozostałe świece i przewiązaną białą wstążką, symbolizującą Matkę Bożą, która jako gwiazda zaranna, jutrzenka poprzedziła przyjście na świat prawdziwej Światłości - Chrystusa.
Dawniej paliło się sześć świec, a roratnia była siódmą, i wyobrażały one siedem stanów przygotowujących się na spotkanie Chrystusa. symbolizującą Matkę Bożą, która jako gwiazda zaranna, jutrzenka poprzedziła przyjście na świat prawdziwej Światłości - Chrystusa.

Wieniec adwentowy

Ten niemiecki zwyczaj znany jest w Polsce od ponad 160 lat.
Na zielonym wieńcu umieszcza się 4 świece, symbolizujące cztery niedziele adwentowe, które najczęściej są koloru szat liturgicznych poszczególnych niedziel, tzn. trzy koloru fioletowego i jedna koloru różowego (III niedziela zwana jest „Gaudete" od pierwszych słów antyfony na wejście w czasie liturgii Mszy św.; Flp 4,4.5 ). Świece mogą być również koloru czerwonego lub innego wyrażającego radość oczekiwania. Tak przygotowany wieniec może być umieszczony na tacy i ustawiony na stole lub zawieszony na czterech wstążkach u sufitu. Świece w wieńcu mogą palić się w czasie modlitwy rodziny, a także w czasie wspólnych spotkań i posiłków.
Cala rodzina gromadząc się w kolejne niedziele adwentu przy wspólnej modlitwie zapala kolejne świece jako znak czuwania i gotowości na przyjście Jezusa.

Wspólna modlitwa adwentowa

Dawniej cały Adwent starano się przeżywać we wspólnocie nie tylko rodzinnej, ale też i sąsiedzkiej. Gromadzono się by wspólnie odmawiać modlitwę różańcową, śpiewać pieśni adwentowe, a także pieśni o tematyce obyczajowej, które wzywały do życia zgodnego z Bożymi przykazaniami. Czytano Pismo Święte, żywoty świętych i książki budujące wiarę.

Dobre uczynki adwentowe

Pobożni katolicy wiedzieli, że trzeba przed Panem stanąć z dobrymi uczynkami, dlatego starano się podczas Adwentu wzajemnie sobie pomagać, szczególnie ludziom starszym i biednym.
Rozważano w ciszy swoje życie, zastanawiano się nad nim, nie brakowało też cichej modlitwy. Starsi, szczególnie dziadkowie, opowiadali dzieciom, wnukom, jak to było dawniej, jakie były tradycje, zwyczaje; przypominali też dzieje naszej Ojczyzny.

Spowiedź adwentowa

Warto w naszej polskiej tradycji kultywować niektóre piękne zwyczaje, zwłaszcza udział w roratach; trzeba skorzystać z rekolekcji adwentowych i sakramentu pokuty, przystępować do Komunii św. Możemy też we wspólnocie rodzinnej śpiewać pieśni adwentowe, razem modlić się i czytać Pismo Święte lub książki religijne i na ich temat rozmawiać. Warto też wyciszyć się, zrezygnować choć trochę ze słuchania muzyki czy oglądania telewizji i w adwencie uczynić więcej dobrego niż to zwykle czynimy.

Izajasz:

Prorok starotestamentowy. Jego imię oznacza „Zbawieniem jest Jahwe” lub „Jahwe, zbaw!”. Urodził się około 765 r. przed Chr. w szanowanej rodzinie jerozolimskiej. Wszechstronnie wykształcony, utalentowany pisarz. Bóg powołał go na proroka w 739 r. przed Chr. Misję tę spełniał przez ponad 40 lat. Poniósł śmierć męczeńską za panowania bezbożnego króla Manassesa (699-643 przed Chr.).

Jan Chrzciciel
Syn kapłana Zachariasza i krewnej Matki Bożej - Elżbiety. Jego narodziny zostały zapowiedziane przez anioła jako wydarzenie nadprzyrodzone, ponieważ rodzice byli w podeszłym wieku. Był prorokiem, który przygotowywał naród wybrany na przyjście Mesjasza, głosił bliski sąd Boży, wzywał do pokuty i nawrócenia. Przydomek „Chrzciciel” nawiązuje do chrztu, którego udzielał nad Jordanem tym, którzy się nawracali i wyznawali swoje grzechy. Został uwięziony przez Heroda Antypasa - tetrarchę Galilei - którego publicznie napiętnował za cudzołóstwo i na jego polecenie ścięty w więzieniu.

Adwent to oczekiwanie a nie świętowanie

Miejmy świadomość, że jest to czas naszego osobistego adwentu, osobistego oczekiwania na spotkanie z Panem. Umiejmy się wyciszyć, wejść w siebie i podejmować mądre, zgodne z wolą Bożą, decyzje.

Następuje coraz większa komercjalizacja świąt Bożego Narodzenia. Już od początku adwentu krzyczące reklamy supermarketów i domów towarowych - wzywają nas do zakupów i troski tylko o ten jeden wymiar przygotowania do świąt. Rozlegające się kolędy ze stoisk z płytami i kasetami tworzą już atmosferę świąteczną. Przyzwyczajamy się coraz bardziej do tego. Tymczasem jest to poważny problem. Bowiem często z komercjalizacją łączy się desakralizacja.

Również św. Mikołaj już kojarzy się raczej z Laponią, a nie z biskupem chrześcijańskim działającym na przełomie III i IV wieku w Azji Mniejszej.
PRL na kilkadziesiąt lat w ogóle zamieniła go na Dziadka Mroza.
Wogóle obecnie Mikołaj chodzi przez cały Adwent i to w różnych celach.

Duch Adwentu jest duchem nadziei i radosnego oczekiwania, ale nie świętowaniem z wyprzedzeniem. Nie jest łatwo utrzymać tego ducha w obliczu nacisków komercji, które przemieniły tygodnie przed Bożym Narodzeniem w istne szaleństwo zakupów i rozrywki. Powinniśmy przezwyciężać ten komercjalizm i lepiej rozumieć i przeżywać ten okres.

Na podstawie różnych źródeł internetowych, książki "Rytuał Rodzinny"

++++++++++++++++++++++++++++
Adwentowe oczekiwanie

Ksiądz prof. Janusz Pasierb pięknie napisał: „Adwent to świt. Adwent to daleki tłumny fryz pełen postaci i zdarzeń, nieczytelny i pozbawiony sensu, gdyby w Betlejem (...) nie narodziło się dziecko, któremu nadano imię Jezus, a którego matką była Maryja. Adwent to pustynia, na której widać wyniosłą postać odzianą w skórę wielbłąda. Adwent to nasze życie. Adwent to liturgia. (...) Adwent to czas przychodzenia Tego, który jest zawsze, znajomy i nieznajomy”.

Kolejny raz rozpoczynamy nowy rok liturgiczny i kościelny. „Adwent”, łacińskie „Adventus” - przyjście naszego Pana i Zbawiciela, którego nieustannie oczekujemy, wypatrujemy i na to spotkanie się przygotowujemy. Liturgia adwentowa wzywa nas do czuwania, abyśmy nie zmarnowali naszego życia. Adwent jest także czasem przygotowania na pamiątkę pierwszego przyjścia Jezusa Chrystusa na ziemię, tj. na Uroczystość Bożego Narodzenia. W czasie Adwentu szczególnie towarzyszy nam Najświętsza Maryja Panna, Patronka adwentowego czuwania. Adwentowe oczekiwanie, to czas radosnego oczekiwania, gdyż przychodzi nasz Zbawiciel i nasz Pan, pełen miłosierdzia i przebaczającej miłości.

„Niebiosa, spuśćcie Sprawiedliwego, jak rosę” (Iz 45,8), modlimy się w Liturgii Godzin. Kościół chce, aby ciągle wzrastał w nas głód Jezusa, głód Jego przyjścia. Na miarę tego głodu, tego pragnienia, tego oczekiwania, by przyszedł i w święta Bożego Narodzenia znów się narodził, znów zamieszkał w naszych sercach. Jeżeli nie ma Adwentu, to nie ma właściwego przeżycia Bożego Narodzenia. Gdy dobrze i godnie nie przeżyjemy Adwentu i nie będziemy wypatrywać Jezusa, to Boże Narodzenie „przemknie obok nas”, nie zostawiając żadnego śladu w naszej duszy i w naszym sercu. Potrzeba nam, abyśmy zasłuchali się w głos Pana, bo lada moment może On przyjść, co więcej, już stoi u drzwi i kołacze. Jeśli kto usłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną (Ap 3,20).

Ksiądz kard. Józef Ratzinger - Ojciec Św. Benedykt XVI rozważał: „Bóg jest dla nas prapoczątkiem, od którego pochodzimy i jest także przyszłością, ku której zmierzamy. Obecność Jego w świecie już się zaczęła. W sposób ukryty jest On już teraz obecny; ale ta obecność dopiero się zaczęła, jeszcze się nie wypełniła, jest w trakcie ciągłego stawania się”. Adwent to dzieje Boga i człowieka w przyszłości bliskiej i dalekiej, do której zmierzamy. Adwent to czas rozbudzenia i ciągłego pogłębiania w sobie świadomości o ukrytej obecności Boga. Adwent to czas oczekiwania Pana, czas naszej gotowości i nadziei. Nasze spotkanie z Chrystusem zaczyna się od „otwarcia drzwi naszego serca” Odkupicielowi. Nieustannie prosił o to i przypominał nam o tym Św. Jan Paweł II. Musimy zawierzyć nasze życie Bogu, zawierzyć na wzór Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa. Nie osiągniemy w życiu nic, jeśli zabraknie naszego osobistego spotkania z Bogiem na modlitwie, na medytacji i na adoracji Najświętszego Sakramentu. Musimy dobrze sobie to dziś uświadomić, bo jeżeli zabraknie naszej modlitwy i naszego zaproszenia dla Chrystusa, wówczas powtórzymy tę samą historię, tragedię „zamkniętych drzwi”, jak napisał św. Jan Ewangelista: „przyszło do swoich, a swoi Go nie przyjęli”.
Jeżeli nasze serca będą szczelnie przed Nim zamknięte, to choćby się nam później wydawało, że dobrze przeżyliśmy święta, niestety będzie to tylko jeszcze jeden pusty zwyczaj.

Niech wymowne słowa jakże pięknej i przejmującej pieśni adwentowej staną się naszą refleksją i osobistą modlitwą na tegoroczne adwentowe oczekiwanie:
„Kiedyś powróci Pan,
obiecał to, powróci w noc, gdy się nie czeka Nań.
Kiedyś powróci Pan,
obiecał to, niech twardy sen, nie zmorzy cię w tę noc.
Do Niego wołam w tęsknocie mej:
Boże, czy przyjdziesz już nocy tej?
Kiedyś powróci Pan, niech twardy sen, nie zmorzy cię w tę noc.

Niech świeci lampka twa,
byś drogę Mu do duszy swej jasno oświetlić mógł.
Niech lampka duszy twej,
wciąż jasno lśni, ażeby Pan odnalazł łatwo cię.
Do Niego wołam w tęsknocie mej:
Boże czy przyjdziesz już nocy tej?
Niech lampka duszy twej,
wciąż jasno lśni, by Pan odnalazł cię.

Czekaj Nań w sercu swym,
i nie łudź się, byś szczęście swe, mógł znaleźć poza Nim.
Czekaj Nań w sercu swym,
bo tylko z Nim dobroci blask rozjaśni dziś twój dom.
Do Niego wołam w tęsknocie mej:
Boże, czy przyjdziesz już nocy tej?
Czekaj Nań w sercu swym, by jasny był i dobry dziś twój dom”.

/o. Dariusz W. Andrzejewski CSSp/

Dodano:  29.11.2014 r.  
linia

Rok Życia Konsekrowanego

foto

Od I niedzieli Adwentu, 30 listopada 2014 roku, będziemy przeżywać w Kościele powszechnym Rok Życia Konsekrowanego. Obwieścił go Papież Franciszek w związku z 50. rocznicą ogłoszenia dekretu „Perfecte caritatis" Soboru Watykańskiego II. Dla osób konsekrowanych i nie tylko, czas ten staje się impulsem do odkrywania na nowo radości Ewangelii oraz do refleksji nad autentycznością naszych wyborów Boga w codzienności.

W Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą gdzie opiekę duszpasterską od roku 1923 sprawują Salezjanie /Societas Sancti Francisci Salesii (SDB) / oraz na terenie parafii posługują Siostry Służki NMP Niepokalanej /Congregatio Sororum Servularum B.M.V. Immaculatae/ od roku 1893 - pragniemy Rok Życia Konsekrowanego przeżywać jako szczególny czas łaski.
Matce Bożej wzorowej patronce wszelkiej formy życia konsekrowanego, pragniemy zawierzyć nasze życie konsekrowane , ponieważ “w Maryi jest cały Kościół idący razem: w miłości kogoś, kto idzie ku słabszemu; w nadziei kogoś, kto wie, że będzie miał towarzysza w swojej drodze, i wierze kogoś, kto ma specjalny dar dzielenia się z innym. W Maryi każdy z nas, naglony przez Ducha, przeżywa swoje powołanie do tego, by iść!”(List Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego “Radujcie się”, 13)
Prosimy Was Wszystkich o modlitwę w intencji owocnego przeżycia tego „Czasu Łaski” i zapewniamy również o wsparciu modlitewnym przed łaskami słynącym obrazem Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą.

*************************************************************************
Rok Życia Konsekrowanego ma też swoje logo.

Przedstawia ono gołębia utworzonego z napisanego w języku arabskim słowa „pokój". Ma to oznaczać, że powołanie do życia konsekrowanego jest przykładem powszechnego pojednania w Chrystusie. Gołąb unosi się nad symbolizującą harmonię elementów ludzkich i ponadnaturalnych mozaiką w formie wody. Tuż obok umieszczono trzy gwiazdy jako odniesienie do miłości trynitarnej. Z kolei nad skrzydłami gołębia unosi się wielościenny symbol globu oddający często podkreślaną przez papieża Franciszka mnogość kultur współczesnego świata. W logo umieszczono także dwa łacińskie napisy: „Życie konsekrowane w Kościele dzisiaj" (Vita consecrata in Ecclesia hodie) oraz „Ewangelia, Proroctwo, Nadzieja" (Evangelium, Prophetia, Spes)
+++
/Wyjaśnienie teologiczne Logo Roku Życia Konsekrowanego/

Życie konsekrowane w Kościele dzisiaj
Ewangelia, Proroctwo, Nadzieja

Gołąb podtrzymuje swoim skrzydłem wielościenny globus, kładąc się na wodach, z których wynurzają się trzy gwiazdy, osłonięte drugim skrzydłem.
Logo roku życia konsekrowanego w swojej symbolice wyraża podstawowe wartości życia konsekrowanego. Podkreśla ono „nieustanne działanie Ducha Świętego, który w ciągu wieków pomnaża bogactwa płynące z praktyki rad ewangelicznych poprzez liczne charyzmaty, a także w ten sposób sprawia, że w Kościele i w świecie, w czasie i przestrzeni nieustannie jest obecne misterium Chrystusa” (VC 5).
W tym znaku graficznym przestawiającym gołębia można dopatrzeć się arabskiego słowa oznaczającego Pokój. Jest to przypomnienie, że powołanie do życia konsekrowanego ma być przykładem powszechnego pojednania w Chrystusie.

Symbole

Gołąb nad wodami
Gołąb należy do klasycznej symboliki przedstawiającej działanie Ducha Świętego, źródło życia i natchnienie stwórcze. Jest to przypomnienie początków historii: na początku Duch Boży unosił się nad wodami (por Rdz 1,2). Gołąb, osiadający na morzu pełnym ukrytego życia, przypomina cierpliwą i ufną płodność, a znaki, które go otaczają, ukazują stwórcze i odnawiające działanie Ducha Świętego. Gołąb przywołuje również konsekrację ludzkiej natury Chrystusa w jego chrzcie.
Wody, utworzone z mozaiki, wskazują na złożoność i harmonię elementów ludzkich i kosmicznych, w których Duch Święty sprawia, że „jęczą i wzdychają” zgodnie z tajemniczym planem Boga (Rz 8,26-27), dążąc do otwartego i owocnego spotkania, prowadzącego do nowego stworzenia. Wśród fal historii gołąb przelatuje nad wodami potopu (Rdz 8,8-14). Osoby konsekrowane, od zawsze pielgrzymując między narodami pod sztandarem Ewangelii, przeżywają różnorodność charyzmatów i posług jako „dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej” (1 P 4,10); naznaczeni krzyżem Chrystusa aż do męczeństwa, wypełniają historię mądrością Ewangelii, Kościoła, który obejmuje i uzdrawia wszystko co ludzkie w Chrystusie.

Trzy gwiazdy
Przypominają tożsamość życia konsekrowanego w świecie, którą stanowi wyznanie Trójcy Świętej, znak braterstwa i posługa miłości. Wyrażają powiązanie i relacyjność miłości trynitarnej, którymi osoby konsekrowane starają się żyć na co dzień w świecie. Gwiazdy przypominają również potrójną złotą pieczęć, która w ikonografii bizantyjskiej ozdabia Maryję, całą Świętą, Matkę Boga, pierwszą Uczennicę Chrystusa, wzór i patronkę każdego życia konsekrowanego.

Wielościenny globus
Mały wielościenny symbol globu oznacza świat z różnorodnością narodów i kultur, jak mówi papież Franciszek (por. EG 236). Tchnienie Ducha Świętego podtrzymuje go i prowadzi w przyszłość. Wyraża zaproszenie skierowane do konsekrowanych mężczyzn i kobiet, „aby starali się być niosącymi Ducha (pneumatophóroi) – ludźmi prawdziwie duchowymi, będącymi ukrytym zaczynem historii” (VC 6).

Napis

Życie konsekrowane w Kościele dzisiaj
Ewangelia, Proroctwo, Nadzieja
Treść napisu kładzie kolejny nacisk na tożsamość i horyzonty, doświadczenie i ideały, łaskę i drogę, które życie konsekrowane przeżyło i nadal przeżywa w Kościele jako Ludzie Bożym, w pielgrzymce narodów i kultur ku przyszłości.

Ewangelia (Evangelium): wskazuje na podstawową zasadę życia konsekrowanego, którą jest „naśladowanie Chrystusa ukazane w Ewangelii” (PC 2a). Najpierw jako „żywa pamiątka życia i działania Jezusa” (VC 22), a następnie jako mądrość życia w świetle wielu rad zaproponowanych uczniom przez Mistrza (por. LG 42). Ewangelia daje ukierunkowującą mądrość i radość (por. EG 1).

Proroctwo (Prophetia): Przypomina proroczy charakter życia konsekrowanego, które jest „szczególną formą uczestnictwa w prorockiej funkcji Chrystusa, którego Duch Święty udziela całemu Ludowi Bożemu” (VC 84). Można mówić o prawdziwej posłudze prorockiej, która rodzi się ze Słowa i karmi się Słowem Bożym, przyjmowanym i przeżywanym w różnych okolicznościach życia. Funkcja ta wyraża się w odważnym napominaniu, w ogłaszaniu nowych „odwiedzin” Boga i w poszukiwaniu „nowych dróg realizacji Ewangelii w historii, w dążeniu do Królestwa Bożego” (VC 84).

Nadzieja (Spes): Przypomina ostateczne wypełnienie się chrześcijańskiego misterium. Żyjemy w czasach powszechnej niepewności i braku dalekosiężnych projektów. Nadzieja pokazuje swoją kruchość kulturową i społeczną, horyzont staje się ciemny, ponieważ „ślady Boga wydają się często zatarte” (VC 85). Życie konsekrowane cechuje ciągłe spojrzenie eschatologiczne: daje ono świadectwo o tym, że każda nadzieja będzie ostateczne spełniona i przemienia oczekiwanie w „misję, aby Królestwo rozszerzało się już tu i teraz” (VC 27). Życie konsekrowane jako znak nadziej staje się bliskością i miłosierdziem, parabolą przyszłości i wolnością od wszelkiego bałwochwalstwa.

Ożywieni miłością Bożą, rozlaną w sercach przez Ducha Świętego (por. Rz 5,5), osoby konsekrowane ogarniają świat i stają się pamięcią miłości trynitarnej, pośrednikami komunii i jedności, trwającymi na modlitwie wartownikami na skraju historii, solidarnymi z ludzkością w jej utrapieniach i cichym poszukiwaniu Ducha.

tekst oryginalny: Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego tłumaczenie: Tadeusz Bargiel OFMCapwyraża się zgodę na kopiowanie, w zamian prosimy o podania źródła: Dom Rekolekcyjny Braci Mniejszych Kapucynów w Tenczynie

*********************************************************************************
Na terenie diecezji płockiej posługują:

Zgromadzenia żeńskie

Albertynki - w Ciechanowie
Benedyktynki - w Sierpcu
Klaryski Kapucynki - w Przasnyszu
Siostry Matki Bożej Miłosierdzia - w Płocku i w Białej k. Płocka
Misjonarki Krwi Chrystusa - w Rogozinie
Misjonarki Świętej Rodziny - w Mławie
Pasjonistki - w Ciechanowie, Gostyninie, Goślicach, Płocku, Pułtusku, Sierpcu i Staroźrebach
Pasjonistki św. Pawła od Krzyża - w Przasnyszu
Pasterki od Opatrzności Bożej - w Rypinie
Służki - w Czerwińsku, Płocku, Pułtusku, Rokiciu, Skępem, Żurominie
Szarytki - w Obrytem, Płocku i Przasnyszu
Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych - w Zakroczymiu
W Diecezji Płockiej w październiku 2006 r. po raz pierwszy konsekrowano wdowy. To nowy model życia zakonnego. Po odpowiednim przygotowaniu teologicznym i formacyjnym, składają śluby życia w czystości. Zobowiązują się także do częstej modlitwy i poświęcaniu się dziełom miłosierdzia. Obecnie jest 12 wdów konsekrowanych.
+++
Zgromadzenia męskie

Bernardyni - w Skępem
Franciszkanie Konwentualni - w Wyszogrodzie
Kapucyni - w Zakroczymiu
Karmelici Trzewiczkowi - w Oborach
Pallotyni - w Sierpcu
Pasjoniści - w Przasnyszu
Salezjanie - w Czerwińsku i Płocku

**************************************************************
Modlitwa za osoby konsekrowane.

Boże, Ty dajesz natchnienie do dobrego i pomagasz je urzeczywistniać, prowadź droga wiecznego zbawienia naszych braci i siostry, którzy dla miłości Twojej porzucili wszystko i oddali się Tobie.
Spraw, aby naśladując Chrystusa wiernie wypełniali śluby oraz służyli Tobie i braciom w duchu ubóstwa i pokorze serca.
Spraw, aby mieli ducha jedności i zachęcając się wzajemnie do pełnienia dobrych uczynków, przez święte życie byli prawdziwymi świadkami Chrystusa.
Amen.

MODLITWA ŚW. JANA PAWŁA II ZA OSOBY KONSEKROWANE

Maryjo, wizerunku Kościoła-Oblubienicy bez zmarszczki i skazy, która naśladując Ciebie „zachowuje dziewiczo nienaruszoną wiarę, mocną nadzieję i szczerą miłość” - wspomagaj osoby konsekrowane w ich dążeniu do wieczystej i jedynej szczęśliwości.

Zawierzamy je Tobie, Dziewico Nawiedzenia, aby umiały wychodzić naprzeciw ludziom w potrzebie i nieść pomoc, a nade wszystko nieść im Jezusa. Naucz je głosić wielkie dzieła, jakich Bóg dokonuje w świecie, a wszystkie ludy wielbiły Twoje imię. Wspomagaj je w pracy dla dobra ubogich, głodnych, pozbawionych nadziei, ostatnich i tych wszystkich, którzy szczerym sercem szukają Twojego Syna.

Do Ciebie, Maryjo, która pragniesz duchowej i apostolskiej odnowy Twoich synów i córek przez miłość do Chrystusa i przez całkowite oddanie się Jemu. kierujemy z ufnością naszą modlitwę. Ty, która czyniłaś wolę Ojca. okazując gorliwość w posłuszeństwie, męstwo w ubóstwie, a w swym płodnym dziewictwie gotowość na przyjęcie życia, uproś Twego Boskiego Syna. aby ci. którzy otrzymali dar naśladowania Go przez swą konsekrację, umieli o Nim świadczyć swoim przemienionym życiem, podążając radośnie, wraz ze wszystkimi innymi braćmi i siostrami, ku niebieskiej ojczyźnie i ku światłu, które nie zna zmierzchu.

O to Cię prosimy, aby we wszystkich i we wszystkim został otoczony chwałą, błogosławieństwem i miłością Najwyższy Władca wszystkich rzeczy, którym jest Ojciec, Syn i Duch Święty. Amen


Modlitwa za kapłanów i osoby konsekrowane Papieża Benedykta XVI

Maryjo, któraś wspierała pierwszą wspólnotę, gdzie "wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie" (por. Dz 1, 14), do Ciebie się zwracamy, abyś pomagała Kościołowi w stawaniu się dla współczesnego świata ikoną Trójcy Świętej - wymownego znaku miłości Boga do wszystkich ludzi. Wstawiaj się za nami, aby ludowi chrześcijańskiemu nie zabrakło sług Bożej radości - kapłanów, którzy w jedności z ich biskupami, będą wiernie głosić Ewangelię i sprawować sakramenty, zatroszczą się o lud Boży i będą gotowi, by ewangelizować całą ludzkość.
Niech także wzrasta liczba osób konsekrowanych, które pójdą pod prąd, realizując rady ewangeliczne ubóstwa, czystości i posłuszeństwa i które w sposób profetyczny świadczyć będą o Chrystusie i o Jego wyzwalającym orędziu zbawienia.
Pomóż nam powiedzieć całym życiem: "Oto, Boże, idę pełnić Twoją wolę" (por. Hbr 10, 7).

******************************
Wyznanie wiary i modlitwa za osoby konsekrowane

P: Wielbimy Cię, nieskończony i wszechmocny Panie, który zawsze jesteś pośród nas obecny. Wielbimy Cię we wszystkich Twoich darach, a dziś w szczególny sposób wpatrujemy się w piękno powołania do życia konsekrowanego. Ty, mocą swego Ducha, wzbudzasz w sercach wielu swoich uczniów pragnienie pójścia tą drogą. Poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa jednoczą się one z Tobą i stają się na tym świecie świadkami rzeczywistości nie z tego świata. Swoją posługą wnoszą one niezastąpiony wkład w życie wszystkich wierzących. Wspierają małżonków i kapłanów, służą dziełu wychowania i posługują chorym, prowadzą działalność misyjną i wydawniczą. Widzimy ich wielkie zaangażowanie i dziękujemy Ci za wszelkie dobro, jakie wnoszą w życie świata. Dziś chcemy spojrzeć na ich drogę życia nie tyle przez pryzmat ich zewnętrznej aktywności, lecz lepiej odczytać znak, jakim oni są dla Kościoła przez sam fakt istnienia jako osoby konsekrowane. Pomóż nam, Jezu, lepiej zrozumieć co chcesz nam powiedzieć przez stworzenie w Kościele takiej drogi powołania.

Chwila ciszy, a po niej śpiew: Barka lub inny.

L1: Z Ewangelii według św. Łukasza (9,23): „[Jezus] mówił do wszystkich: «Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje!».”

L2: Wierzymy, Panie Jezu, że jedyną drogą dojścia do pełnego zjednoczenia z Tobą jest odrzucenie wszystkiego, co temu zjednoczeniu przeszkadza. Mamy się zaprzeć samych siebie i naśladować Cię w całkowitym oddaniu się Ojcu i braciom, aż po krzyż. W ślubach, jakie składają osoby konsekrowane, wskazujesz nam trzy szczególne obszary duchowej walki. W nich najtrudniej zaprzeć się samego siebie i do końca Ciebie naśladować. Jest to sfera ubóstwa, posłuszeństwa i czystości. Dziękujemy ci za świadectwo życia wszystkich, którzy te śluby złożyli i je zachowują. Dziś chcemy wyznać wiarę w to, że każda z tych postaw, w pewien sposób odnosi się do nas wszystkich. Przyjmij, Jezu, nasze wyznanie wiary i umocnij nas na drodze naśladowania Ciebie.

Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, credo. Amen lub Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę (melodia str. 33-34).

L3: Trudno się wyrzec, o Panie, wszelkiego przywiązania do dóbr tego świata. Nie zawsze udaje się nam osiągnąć pełną wolność wewnętrzną w zdobywaniu i posiadaniu ziemskich wartości. Zbytnio zajęci sprawami materialnymi nie dość mocno wierzymy w Twoje słowa: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem oni posiądą ziemię”. Nie zawsze też potrafimy wyznać prawdę, że Ty sam, o Jezu, jesteś największym skarbem naszego życia. Dziś chcemy naszą wiarę w Ciebie i Twoje słowa odnowić i indywidualnej modlitwie i wspólnym śpiewie.

Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, credo. Amen lub Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę (melodia str. 33-34).

L1: Posłuszeństwo, którego znaczenie przypominasz nam przez świadectwo życia osób konsekrowanych, jest nie mniej trudne do realizacji w życiu, niż ubóstwo. Nasza skażona natura chce stawiać własne ja i swoją wolę ponad wszystko. Tak wiele kłótni i sporów rodzi się z tego, że jedna osoba chce narzucić swoją wolę innej. Nie zawsze Cię rozumiemy, o Jezu, gdy mówisz, że Twoim pokarmem jest pełnienie woli Ojca. Dziękując ci za przykład osób, które Cię wiernie naśladują, odnawiamy nasze wyznanie wiary w to, iż tylko droga posłuszeństwa Ojcu, jest drogą do pełni życia.

Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, credo. Amen lub Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę (melodia str. 33-34).

L2: Wezwałeś, Jezu, niektórych uczniów, aby na swej drodze powołania złożyli ślub czystości. Jest on wyrazem tego, że z ciałem i duszą oddają się tylko Tobie. Ciebie nazywają Oblubieńcem. Nie mają ziemskich oblubieńców ani oblubienic. Swoim świadectwem umacniają wszystkich, aby wytrwali w czystości właściwej dla ich stanu życia. Dziękując Ci, Panie, za ten dar, chcemy wyznać wiarę, że Ty, o Panie, wszystkim dajesz siły do wiernego trwania na drodze czystości.

Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, credo. Amen lub Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę (melodia str. 33-34).

P: Z głęboką wiarą, którą dziś na nowo wyznaliśmy, zwróćmy się do Boga w Trójcy Świętej Jedynego, polecając Mu wszystkie osoby konsekrowane. Jest to modlitwa bł. Jana Pawła II z adhortacji apostolskiej Vita consecrata (nr 111).

Po każdej części chwila ciszy, a potem śpiew aklamacji: Bóg jest Miłością, miejcie odwagę żyć dla Miłości lub inny śpiew.

L4: „Ojcze Święty, uświęć swoich synów i córki, którzy konsekrowali się Tobie dla chwały Twojego imienia. Wspomagaj ich swoją mocą, aby mogli świadczyć, że Ty jesteś początkiem wszystkiego, jedynym źródłem miłości i wolności. Dziękujemy Ci za dar życia konsekrowanego, które z wiarą szuka Ciebie, a pełniąc swoją powszechną misję, wzywa wszystkich, aby zmierzali ku Tobie”.

L5: „Jezu Zbawicielu, Słowo Wcielone, Ty powierzyłeś swoją drogę życia tym, których powołałeś: nadal przyciągaj do siebie ludzi, którzy będą dla współczesnego człowieka świadkami Twojego miłosierdzia, zapowiedzią Twojego powrotu, żywym znakiem dóbr przyszłego zmartwychwstania. Niech żadna próba nie oderwie ich od Twojej miłości!

L6: „Duchu Święty, Miłości rozlana w sercach, który umysłom udzielasz łaski i natchnienia, odwieczne Źródło życia, który doprowadzasz do końca misję Chrystusa przez różnorakie charyzmaty, prosimy Cię za wszystkie osoby konsekrowane. Napełnij ich serca głęboką pewnością, że zostały wybrane, aby kochać, wielbić i służyć. Pozwól im zaznać Twojej przyjaźni, napełnij je Twoją radością i pociechą, pomagaj im przezwyciężać chwile trudności i podnosić się po upadkach, uczyń je odblaskiem Boskiego piękna. Daj im odwagę podejmowania wyzwań naszych czasów i łaskę ukazywania ludziom dobroci i człowieczeństwa Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa”. Amen.


******************************************************************************************

Komunikat na rozpoczęcie Roku Życia Konsekrowanego
Drodzy Siostry i Bracia,
Z woli papieża Franciszka od pierwszej niedzieli Adwentu 2014 roku do 02 lutego roku 2016 w całym Kościele będzie trwał Rok Życia Konsekrowanego. Będzie on przeżywany pod hasłem: „Ewangelia, proroctwo, nadzieja – życie konsekrowane w Kościele dzisiaj”.
Ogłaszając ten Rok w listopadzie 2013 r. papież powiedział: „życie konsekrowane jest złożone, jest pełne łaski ale i grzeszności. W tym roku pragniemy uznać i wyznać nasze słabości, pragniemy też z mocą pokazać światu ile wśród nas jest świętości i żywotności. Jak wiele jest świętości ukrytej w naszych domach, klasztorach, ale przez to nie mniej owocnej, która sprawia, że konsekrowani są “żywymi ikonami Boga” po trzykroć Świętego.
W całym świecie żyje obecnie ok. 950 tys. osób konsekrowanych, czyli sióstr zakonnych, braci i ojców, osób należących do Instytutów Świeckich i do Indywidualnych Form Życia Konsekrowanego. Warto sobie uświadomić że jest ich ponad dwa razy więcej niż kapłanów (410 tys.). Wszystkie te osoby oddają całych siebie na służbę Bogu i ludziom poprzez naśladowanie Jezusa na drodze rad ewangelicznych. Bez ich świadectwa i poświęcenia trudno sobie wyobrazić życie Kościoła. Mówił o tym 2 lutego 2013 roku papież Franciszek: Pomyślmy jednak, co by było, gdyby zabrakło sióstr zakonnych w szpitalach, na misjach, w szkołach. Wyobraźcie sobie Kościół bez sióstr zakonnych! Nie można sobie tego wyobrazić. One są tym darem, tym zaczynem, który prowadzi naprzód Lud Boży.
W Polsce mamy ok. 35 tys. osób konsekrowanych, a to oznacza, że co tysięczny Polak i Polka jest osobą konsekrowaną. Żyją obok nas i między nami. Od setek lat modlitwą, pracą i świadectwem ubogacają życie Kościoła i społeczeństwu. Tak bardzo wrośli w naszą codzienność, iż współcześnie prawie ich nie zauważamy. Niewiele też o nich słychać w mediach, a przecież prowadzone przez nich szpitale, domy opieki społecznej, szkoły i przedszkola, różnorakie dzieła charytatywne, służą nam i naszym rodzinom. Przecież tak wielu z nas korzysta z posługi sakramentalnej osób konsekrowanych, nawiedza prowadzone przez nich sanktuaria, czyta wydawane przez nich książki, słucha i ogląda zakonne media. Nikt z nas nie może też powiedzieć, iż nie jest dłużnikiem sióstr klauzurowych, które modlą się nieustannie i ofiarują swoje życie za nasze zbawienie.
Papież Franciszek dał nam wszystkim bardzo dobrą sposobność, byśmy na nowo odkryli wartość całkowitego poświęcenia się Bogu, którego świadkami są osoby konsekrowane. Byśmy także lepiej poznali życie i specyfikę powołania tych ludzi, którzy zrezygnowali z kariery, z założenia rodziny, dla większego dobra, jakim jest Bóg. Zachęcamy Was wszystkich, Bracia i Siostry, do większego zainteresowania się życiem osób konsekrowanych. Często blisko waszych domów jest jakiś klasztor, czy dom zakonny. Zainteresujcie się codziennością osób, które w nich żyją, nawiążcie z nimi osobisty kontakt, spróbujcie zrozumieć, dlaczego wybrali taką drogę. Pomoże to w głębszym zrozumieniu własnego powołania oraz odpowiedzialności za dar życia, który otrzymaliśmy wszyscy od Boga.
W ciągu najbliższego roku będzie też wiele wydarzeń, organizowanych po to, byśmy uświadomili sobie lepiej rolę osób konsekrowanych w Kościele. Będziemy mogli poznać bogactwo ich charyzmatów, niezwykłe życie świętych, różnorodność dzieł, które prowadzą. Niech to wszystko prowadzi nas do dziękczynienia Bogu, który nieustannie wzywa kobiety i mężczyzn, by świadectwem życia konsekrowanego potwierdzali głęboką myśl świętej karmelitanki Teresy z Avila, iż „temu, kto posiadł Boga, niczego nie braknie. Bóg sam wystarczy.”
Niech Rok Życia Konsekrowanego, który rozpoczniemy w pierwszą niedzielę adwentu, będzie również okazją do modlitwy za tych którzy realizują swe powołanie w zakonach w Instytutach Świeckich, czy w Indywidualnych Formach Życia Konsekrowanego. Niech będzie czasem modlitwy o nowe, święte powołania do służby Bogu i ludziom we wspólnocie Kościoła.

Bp Kazimierz Gurda,
Przewodniczący Komisji ds. Życia Konsekrowanego KEP

Dodano:  29.11.2014 r.  
linia

23.XI.2014 r. NIEDZIELA SYNODALNA w Czerwińsku nad Wisłą

foto


„Dzisiejszą Niedzielę Synodalną przeżywamy w każdej parafii Kościoła Płockiego przede wszystkim po to, aby to ważne dzieło objąć modlitwą całej naszej Diecezji, Waszą modlitwą, Umiłowani! Modlitwa jest najbardziej charakterystycznym sposobem życia Kościoła, tym, co nas odróżnia od reszty świata. Ludzie „światowi” nie potrafią się modlić, ludzie Kościoła natomiast wszystko rozpoczynają modlitwą prośby i modlitwą dziękczynną kończą. Chciałbym również, abyście dzięki tej Niedzieli Synod lepiej poznali, o Synodzie po prostu wiedzieli. Pragnę wreszcie, aby jego iskra jeszcze bardziej rozpaliła Waszą wiarę i miłość.”

Z takim przesłaniem zwraca się do Nas Pasterz naszej Diecezji Ks. Biskup Piotr Libera. Pragniemy zanosić w tym dniu nasze modlitwy w intencji trwającego 43 Synodu Diecezji Płockiej przez wstawiennictwo Matki Bożej Pocieszenia, królującej od ponad 400 lat w Sanktuarium w Czerwińsku nad Wisłą. Kustosz Sanktuarium Ks. Sławomir Goworek SDB uczestniczy w pracach synodalnych w Komisji ds. życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego.

*****************************************************************
MODLITWA ZA SYNOD DIECEZJI PŁOCKIEJ
Ojcze Przedwieczny, Ty w swoim Miłosierdziu mocą Ducha Świętego prowadzisz i ożywiasz cały Kościół – Oblubienicę Chrystusa. Prosimy Cię, odnów i uświęć przez dzieło 43. Synodu nasz Kościół Płocki. Umocnij biskupów Piotra i Romana, prezbiterów, osoby konsekrowane i wiernych świeckich zaangażowanych w dzieło Synodu. Pozwól odkryć
i zrealizować zamysły Twojej woli w czasach, w których żyjemy. Spraw, aby nowa ewangelizacja w Diecezji Płockiej wydała owoce świętości w życiu osobistym i rodzinnym, parafialnym, zakonnym i społecznym. Niech proces nowej ewangelizacji prowadzi do nawiązania osobistego kontaktu z Jezusem Chrystusem, który żyje w Kościele.
Tylko tam, gdzie Ty jesteś i działasz, Panie, jest nasza przyszłość. Dlatego, ufając Twojej miłości, oddajemy Ci wszystkie nasze zamiary i wysiłki. Wspieraj nas swoją pomocą i natchnieniem Twego Ducha w dobrym wykorzystaniu czasu Synodu. Prosimy Cię o to, Ojcze, przez Twojego Syna Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Amen.
Maryjo – Gwiazdo Nowej Ewangelizacji, św. Stanisławie Biskupie i Męczenniku, św. Stanisławie Kostko, św. Faustyno, bł. Biskupi Męczennicy Płoccy – módlcie się za nami.
***************************************************************************

LIST PASTERSKI BISKUPA PŁOCKIEGO PIOTRA LIBERY
NA NIEDZIELĘ CHRYSTUSA KRÓLA 2014 ROKU
OBCHODZONĄ W DIECEZJI PŁOCKIEJ JAKO NIEDZIELA SYNODALNA

Umiłowani Diecezjanie!
1. W swojej niedawnej adhortacji apostolskiej „Evangelii gaudium” Papież Franciszek z prostotą ukazuje, jak bliski każdemu człowiekowi, zwłaszcza ubogiemu i cierpiącemu, jest Król, którego uroczystość dzisiaj obchodzimy, i jak inne od świata współczesnej polityki jest Jego królestwo. Rozpoczęło się ono dzięki „tak” pokornej dziewczyny z małego kraju, zagubionego na peryferiach wielkiego imperium rzymskiego. Jej i nasz Król narodził się w stajni, między zwierzętami. Został ofiarowany w świątyni z dwoma gołębiami, stanowiącymi ofiarę ludzi, których nie było stać na to, by zapłacić za baranka. Dorastał w domu ciężko pracującego cieśli i własnymi rękami zarabiał na chleb. Uginających się pod brzemieniem cierpienia, dotkniętych ubóstwem zapewniał: „Błogosławieni [jesteście] ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże” (Łk 6, 20). W ostatnich słowach swego publicznego nauczania – słowach, które przed chwilą usłyszeliśmy - utożsamił się z nimi, mówiąc: „Byłem głodny, a daliście mi jeść; byłem spragniony, a daliście mi pić...”. Podczas całego swego ziemskiego życia nauczał, że miłosierdzie jest kluczem do nieba. Król naszych serc nigdy nie męczy się obdarowywaniem nas miłosierdziem, to nas męczy proszenie Go o miłosierdzie– kończy Ojciec święty.

2. Jesteśmy Kościołem, rodziną dzieci Bożych, którzy przemienili ten świat, naśladując takiego właśnie Króla: pokornego i cichego, miłosiernego i dźwigającego krzyż ludzkich grzechów. Nasz Kościół Płocki, który razem tworzymy, będzie od zbliżającego się Adwentu świętował Jubileusz swojego 940-lecia.
Jedną z oznak jego żywotności w ciągu wieków było bogate życie synodalne. Przeżyliśmy w tej ponad dziewięćsetletniej historii 42 synody. Od ostatniego, który blisko 30 lat temu zwołał biskup Zygmunt Kamiński, dokonało się wiele ważnych zmian w życiu Kościoła, Polski i świata. Przede wszystkim nasza Ojczyzna odzyskała i wciąż odzyskuje niepodległość. Rzeczpospolita Polska i Stolica Apostolska zawarły konkordat. Do szkoły powróciło nauczanie religii, a do szpitali i koszar – księża kapelani. 7 i 8 czerwca 1991 roku św. Jan Paweł II pielgrzymował do Płocka. Rozkwitł kult Miłosierdzia Bożego, a Płock, w którym miało miejsce objawienie słynnego na cały świat wizerunku Jezusa Miłosiernego, stał się jednym z światowych ośrodków tego kultu. Cały lud Boży otrzymał Katechizm Kościoła Katolickiego. W roku dwutysięcznym obchodziliśmy Wielki Jubileusz Chrześcijaństwa. 5 kwietnia 2005 roku Jan Paweł II, opromieniony świętością jeden z największych papieży w dziejach, „odszedł do domu Ojca”. Już w trakcie trwania naszego Synodu z urzędu św. Piotra ustąpił jego następca – mądry i pokorny papież Benedykt XVI, który najpierw ogłosił Rok Kapłaństwa, a później Rok Wiary, dając mocny impuls dziełu nowej ewangelizacji. Kolejny Ojciec Święty – Papież Franciszek swoimi ciepłymi słowami i gestami miłości ujmuje cały współczesny świat.

3. Niestety, nie zabrakło w tych latach także negatywnych znaków czasu. Dominujący nurt kultury przybrał postać „nurtu dekonstrukcji”, który odmawia ludzkiemu rozumowi zdolności do znalezienia prawdy, traktuje wartości i normy religijne jako bezwartościowe, propaguje ideologię „ślepej ewolucji”, podważa zdroworozsądkowe widzenie tego, co naturalne, normalne, na przykład domagając się jakiegoś niepojętego „małżeństwa jednopłciowego”. W nurcie tym głosi się „pluralizm kulturowy” (multikulti), połączony z ostrą krytyką chrześcijańskiej wizji człowieka, małżeństwa i kultury, komercjalizuje się niedzielę, usuwa symbolikę chrześcijańską z przestrzeni publicznej.
Nic więc dziwnego, że papieże św. Jan Paweł II i Benedykt XVI nie przestawali powtarzać, że w Europie zmierzamy do „dyktatury relatywizmu”. Dyktatura ta, jak każda dyktatura, dąży do tego, aby dominować w mediach, w sztuce filmowej i rozmaitych lobby. Niechęć do wiary, nieznajomość chrześcijaństwa i nienawiść do Kościoła jej rzecznicy „wyssali z piersi matki” – na Zachodzie są oni często potomkami tzw. „pokolenia ‘68”, a u nas dawnych „aparatczyków”. Ludzie ci zazwyczaj dopatrują się w Kościele nienowoczesności, klerykalizmu, ciemnogrodu i antysemityzmu. Żadna głębsza wizja naszej wspólnoty nie przychodzi im nawet do głowy. Wciąż na nowo „odgrzewają” takie tematy, jak bogactwo Kościoła, rzekome „wtrącanie się” do polityki i nienadążanie za duchem czasów. Chętnie dzielą Kościół – swoimi stronnikami często czynią księży porzucających kapłaństwo albo balansujących na granicy posłuszeństwa.

4. Umiłowani Bracia i Siostry! Pan mówi do nas w dzisiejszym słowie Bożym: „Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne [...]. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie”. W naszej Diecezji dokonujemy takiego „Bożego przeglądu”, odbywając 43. Synod Diecezjalny. Spoglądamy na nim w duchu wiary na te wszystkie znaki czasu, które wymieniłem – zarówno pozytywne, jak i negatywne. Porządkujemy prawodawstwo diecezjalne. Wykorzeniamy niewłaściwe zwyczaje czy praktyki. Odbyły się już cztery uroczyste Sesje synodalne, czyli modlitewne i kanonicznoprawne zebrania około trzystu pięćdziesięciu wybranych i powołanych przez biskupa „ojców i matek” synodalnych. Działają, choć niestety nie w każdej parafii, zespoły synodalne. Bardzo sprawnie pracuje Sekretariat Synodu i Komisja Główna. To 35-osobowe grono księży i świeckich co kilka miesięcy odbywa serie wielogodzinnych zebrań, podczas których przygotowuje się projekty dokumentów na Sesje synodalne. W tej chwili cała ta praca jest na ukończeniu – w najbliższą sobotę, 29 listopada na V uroczystej Sesji, w katedrze płockiej, przegłosujemy ostatnie dokumenty. Potem, w Niedzielę Palmową 2015 roku, odbędzie się Synod Młodych, na który już dzisiaj zapraszam dziewczęta i chłopców, interesujących się życiem swojego Kościoła. Następnie rozpocznie się przygotowywanie publikacji dokumentów końcowych. Synod zakończymy podczas obchodów Jubileuszu 940-lecia Diecezji w październiku przyszłego roku, w obecności pielgrzymującej ikony Matki Bożej Jasnogórskiej.

5. Dzisiejszą Niedzielę Synodalną przeżywamy w każdej parafii Kościoła Płockiego przede wszystkim po to, aby to ważne dzieło objąć modlitwą całej naszej Diecezji, Waszą modlitwą, Umiłowani! Modlitwa jest najbardziej charakterystycznym sposobem życia Kościoła, tym, co nas odróżnia od reszty świata. Ludzie „światowi” nie potrafią się modlić, ludzie Kościoła natomiast wszystko rozpoczynają modlitwą prośby i modlitwą dziękczynną kończą. Chciałbym również, abyście dzięki tej Niedzieli Synod lepiej poznali, o Synodzie po prostu wiedzieli. Pragnę wreszcie, aby jego iskra jeszcze bardziej rozpaliła Waszą wiarę i miłość. W Kościele, który jest zaczynem Królestwa Bożego, każdy powinien czuć się powołany do świadectwa. Świat wierzy dzisiaj tylko osobom, które niosą Ewangelię nie ze smutnym, zmęczonym czy urzędowym obliczem funkcjonariusza, ale z radosnym obliczem świadka! Świadka, który wie, czym jest miłosierdzie, bo sam tego miłosierdzia doświadczył! Świadka, który jest dumny z bycia człowiekiem wierzącym! Nie pozwólmy okradać się z tej dumy i z misyjnego entuzjazmu! Nie pozwólmy okradać się z radości ewangelizacji w naszych rodzinach, miejscach pracy i odpoczynku! – powtarzam za papieżem Franciszkiem.

6. Wielkimi krokami zbliża się Adwent, czas radosnego czuwania z Maryją, z całym Kościołem na przyjście Pana. Proszę Was przeżyjcie w tym czasie błogosławione rekolekcje, dobre dni skupienia. Niech jak najwięcej będzie takich, którzy w tym czasie powiedzą podczas sakramentu pokuty i pojednania: „Panie, znalazłem, znalazłam tysiąc sposobów, by uciec przed Twoją miłością, ale jestem tu znowu, by odnowić moje przymierze z Tobą. Wybaw mnie, Panie, weź mnie w swoje miłosierne ramiona” (por. EG 3). Ze skupieniem gromadźcie się na roratach wokół Maryi, przy symbolizującej jej obecność świecy adwentowej! Bądźmy też w tym szczególnym czasie świadkami Bożego obdarowania i z radością obdarowujmy innych ciepłem swojej dobroci i życzliwości. Na nasze całe dzieło adwentowe, na nasze wspólne dzieło synodalne, na radosne obchody Jubileuszu 940-lecia naszej Diecezji z serca Wam błogosławię: w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Płock, dnia 16 listopada 2014 r.
Wasz Biskup Piotr

******************************************************************

WPROWADZENIE DO MSZY ŚWIĘTEJ
Obchodzimy dzisiaj Niedzielę Chrystusa Króla, ostatnią niedzielę roku liturgicznego. Chrystus jest Królem, a zarazem sługą – sługą naszego zbawienia. Jest Królem, wjeżdżającym do Jerozolimy na osiołku – symbolu królestwa, które nie jest z tego świata. Królem, którego koroną są ciernie, a tronem krzyż. Królem, który – jak będziemy zwiastować w Prefacji – wciąż wnosi w świat nadzieję „królestwa prawdy i życia, królestwa świętości i łaski, królestwa sprawiedliwości, miłości i pokoju”. Niedzielę tę obchodzimy w całej naszej Diecezji jako Niedzielę Synodalną. To dlatego podczas każdej Mszy Świętej czytamy specjalny list pasterski naszego Biskupa Piotra i modlimy się za dzieło synodalne, któremu jako następca Apostołów przewodzi.
Synod jest instytucją znaną już w czasach apostolskich i oznacza w języku greckim „Kościół wyruszający wspólnie w drogę” – w drogę odnowienia swojej wierności Ewangelii, w drogę umocnienia jedności, w drogę nieodzownych reform. Włączmy się w tę drogę, przepraszając na początku tej Eucharystii za to, że nie zawsze – w rodzinie, w pracy, w szkole – czujemy się chrześcijanami; że niekiedy to słowo tak niewiele dla nas znaczy; że czasem nie potrafimy tworzyć radosnej, pełnej entuzjazmu wspólnoty wiary:
• Jezu Chryste – Królu Wszechświata, którego koroną była korona cierniowa, a my tak często szukamy próżnej chwały – zmiłuj się nad nami…
• Jezu Chryste – Królu Wszechświata, który krzyż miałeś za tron, a my tak często chcemy panować nad innymi i znaku krzyża się wstydzimy – zmiłuj się nad nami…
• Jezu Chryste – Królu Wszechświata, który w dzisiejszej Ewangelii utożsamiasz się z głodnymi, spragnionymi, chorymi i więzionymi, a nam tak często brakuje miłosierdzia, dobroci i współczucia – zmiłuj się nad nami…
MODLITWA WIERNYCH
Celebrans: W duchu serdecznej wiary, ufnej nadziei i wiernej miłości zanieśmy do Jezusa Chrystusa – Króla Wszechświata prośby Jego Kościoła, zgromadzonego na sprawowaniu Eucharystii:
1. Módlmy się za naszego papieża Franciszka, za naszego biskupa Piotra i za biskupa pomocniczego Romana, aby w duchu miłości i służby troszczyli się o jedność Kościoła i zaprowadzanie Królestwa Chrystusowego na ziemi.
2. Módlmy się za chrześcijan prześladowanych w: Syrii, Iraku, Pakistanie, Sudanie i Nigerii, aby – pośród swoich cierpień – mogli odczuć obiecaną im obecność Chrystusa Króla, cieszyli się naszą solidarnością, a także znaleźli skuteczną obronę ze strony przywódców wolnego świata.
3. Módlmy się za wszystkich chrześcijan naszej diecezji, abyśmy idąc za naszym cichym i pokornym Królem, nie ulegali duchowi tego świata - duchowi zobojętnienia i fałszywego pluralizmu.
4. Módlmy się za 43. Płocki Synod Diecezjalny, aby „odnawiając wszystko w Chrystusie”, był prawdziwie dziełem Ducha Świętego: jednoczył nas w jedną rodzinę dzieci Bożych, dodawał entuzjazmu w wierze i męstwa w świadectwie oraz wykorzeniał złe obyczaje.
5. Polecając w tej Eucharystii śp. ……………………………….., módlmy się za zmarłych – niech Chrystus, z którym byli zjednoczeni przez chrzest i codzienne dźwiganie krzyża, będzie dla nich miłosiernym Sędzią i przyjmie ich do wiecznego Królestwa zbawionych.
6. Módlmy się za nas samych, abyśmy jako spadkobiercy blisko tysiącletnich dziejów Kościoła na tej ziemi, byli dumni z naszego chrześcijańskiego dziedzictwa, świadczyli o nim w swoich środowiskach życia i pracy i w ten sposób dalej je przekazywali.

Celebrans: modlitwa za 43 Synod Diecezji Płockiej – Ojcze Przedwieczny, Ty w swoim Miłosierdziu mocą Ducha Świętego prowadzisz i ożywiasz cały Kościół – Oblubienicę Chrystusa. Prosimy Cię, odnów i uświęć przez dzieło 43. Synodu nasz Kościół Płocki. Umocnij biskupów Piotra i Romana, prezbiterów, osoby konsekrowane i wiernych świeckich zaangażowanych w dzieło Synodu. Pozwól odkryć i zrealizować zamysły Twojej woli w czasach, w których żyjemy. Spraw, aby nowa ewangelizacja w Diecezji Płockiej wydała owoce świętości w życiu osobistym i rodzinnym, parafialnym, zakonnym i społecznym. Niech proces nowej ewangelizacji prowadzi do nawiązania osobistego kontaktu z Jezusem Chrystusem, który żyje w Kościele. Tylko tam, gdzie Ty jesteś i działasz, Panie, jest nasza przyszłość. Dlatego, ufając Twojej miłości, oddajemy Ci wszystkie nasze zamiary i wysiłki. Wspieraj nas swoją pomocą i natchnieniem Twego Ducha w dobrym wykorzystaniu czasu Synodu. Prosimy Cię o to, Ojcze, przez Twojego Syna Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Amen. Maryjo – Gwiazdo Nowej Ewangelizacji, św. Stanisławie Biskupie i Męczenniku, św. Stanisławie Kostko, św. Faustyno, bł. Biskupi Męczennicy Płoccy – módlcie się za nami.

ZARZĄDZENIE: List Pasterski Biskupa Płockiego, proszę odczytać wiernym w niedzielę 23 listopada, podczas wszystkich Mszy św., w ramach kazania. W czasie liturgii należy wykorzystać pozostałe teksty.
Płock, dnia 16 listopada 2014 r.
Ks. Mirosław Milewski
Wikariusz Generalny

Kuria Diecezjalna Płocka
Płock, dnia 18 listopada 2014 r.
Nr 2240/2014
***********************************************************************
Komisja ds. życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego
W nawiązaniu do dekretu zwołującego XLIII Synod Diecezji Płockiej z dnia 14 września 2012 r. (nr 2054/2012), niniejszym ustanawiam Komisję Synodalną ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego w następującym składzie:

1. O. mgr Grzegorz Filipiuk, Przewodniczący Komisji
2. Ks. kan. dr Bogdan Czupryn, profesor WSD w Płocku
3. S. mgr Edyta Figura, służka, Skępe
4. Ks. mgr Sławomir Goworek, salezjanin, Czerwińsk
5. S. mgr Marzena Gutowska, służka, Pułtusk
6. S. mgr Emmanuela Kalinowska, pasjonistka, Pułtusk
7. S. Lucjana Kawińska, siostry MIłosierdzia, Płock
8. Ks. kan. dr Stanisław Kulesza, profesor WSD w Płocku
9. P. Adela Markowska, wdowa konsekrowana, Płock
10. P. Maria Owsik, wdowa konsekrowana, Płock
11. O. dr Tomasz Płonka, kapucyn, Zakroczym
12. S. mgr Justyna Rosińska, pasjonistka, Sierpc
13. S. mgr Gertruda Sienicka, pasjonistka, Sierpc
14. O. mgr Grzegorz Słowikowski, pasjonista, Przasnysz
15. Ks. mgr Stanisław Szestowicki, salezjanin, Płock
16. Ks. mgr Stanisław Zarosa, pallotyn, Sierpc

Zakres obowiązków Komisji określa Kodeks Prawa Kanonicznego, Instrukcja Kongregacji ds. Biskupów i Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów nt. Synodów diecezjalnych, Regulamin XLIII Synodu Diecezji Płockiej oraz Przewodniczący Synodu.
Wszystkim życzę obfitości światła Ducha Świętego i z serca błogosławię.

† Piotr Libera
Biskup Płocki
Notariusz
***********************************************************************
Przemówienie na Sesji Inauguracyjnej XLIII Synodu Diecezji Płockiej - 14.10.2012

Najdostojniejszy Księże Biskupie,
Umiłowani Członkowie 43. Synodu Diecezji Płockiej - Kapłani, Siostry Zakonne, Katolicy Świeccy,
Drodzy słuchacze Katolickiego Radia Płock oraz widzowie TV Odnowa,

Witaliśmy się już serdecznie w Katedrze. Program dalszej części Sesji inaugurującej nasz Synod jest bogaty, dlatego pozwólcie, że w tym momencie podziękuję Wam tylko, że zechcieliście włączyć się w nasze Gremium – Gremium Matek i Ojców 43. Synodu Diecezji Płockiej i wskażę najważniejsze przesłanki naszego Synodu oraz nasze główne zadania.

Dlaczego Synod?

Przypomnę, że ostatni, 42 Synod naszej Diecezji, rozpoczynał się ćwierć wieku temu u progu odzyskania niepodległości i działania Kościoła w wolnej Ojczyźnie, gdy Biskupem Płockim był biskup Zygmunt Kamiński, późniejszy metropolita szczecińsko-kamieński. Ćwierć wieku, to spory szmat czasu! Zakończył się wiekopomny pontyfikat Błogosławionego Jana Pawła II. Rozkwitł kult Miłosierdzia Bożego, a Płock, w którym miało miejsce Objawienie słynnego na cały świat wizerunku Jezusa Miłosiernego i związanego z nim przesłania, stał się jednym z centrów tego kultu. Zostały promulgowane znaczące dokumenty, wśród których wyróżnić należy Katechizm Kościoła Katolickiego, a także jego naszą, bardzo udaną, „adaptację diecezjalną” – „Katechizm Płocki”. Kościół w Polsce odbył II Synod Plenarny (1991-1999). Rzeczpospolita Polska i Stolica Apostolska zawarły Konkordat. Polska weszła do Unii Europejskiej. Rozwinęło się życie samorządowe. Do polskiej szkoły powróciło nauczanie religii. Niestety, jest także sporo zjawisk negatywnych, do której należy zaliczyć „pełzającą sekularyzacja”, która zaczyna już mieć swoje struktury. Mówiłem o tym w Katedrze, nie będę tu już zatem owych zjawisk i struktur analizował.
Wszystkie te wydarzenia, zjawiska – pozytywne i negatywne - pociągnęły za sobą znaczne zmiany w życiu Kościoła i Ojczyzny. Zwołując 43. Synod Kościoła Płockiego chcemy wintegrować je w życie i prawodawstwo diecezjalne. Czujemy też potrzebę dokonania rzetelnej analizy wskazań, które Bł. Jan Paweł II dał naszemu Kościołowi i społeczeństwu podczas pamiętnej pielgrzymki do Płocka 7-8 VI 1991 roku. Przede wszystkim zaś włączamy się w ten sposób w program nowej ewangelizacji i Rok Wiary, ogłoszone przez Papieża Benedykta XVI. Synod, to nasz podstawowy sposób, powiedziałbym nawet – płocki styl przeżywania Roku Wiary, więcej – jego kontynuacji w przyszłości. To dlatego hasłem Synodu są słowa Ojca Świętego Benedykta XVI: „Gdzie jest Bóg, tam jest przyszłość”, zaczerpnięte z jego homilii, wygłoszonej przed pięciu laty w sanktuarium Mariazell w Austrii. Jest to arcygłęboki tekst, streszczający niejako istotę chrześcijaństwa i ukazujący podstawowy wymiar, trapiącego Europę kryzysu. Pozwólcie, że zacytuję ten fragment:
„Bóg nie przychodzi do nas z siłą zewnętrzną, lecz przychodzi z niemocą swojej miłości, która stanowi Jego siłę. Daje się w nasze ręce. Prosi o naszą miłość. Wzywa nas, żebyśmy także stali się małymi, żebyśmy zeszli ze swoich tronów i uczyli się być jak dzieci przed Bogiem. Proponuje, byśmy mówili do Niego "Ty". Prosi, żebyśmy Mu zaufali, ucząc się w ten sposób trwania w prawdzie i miłości. Dzieciątko Jezus przypomina nam oczywiście także o wszystkich dzieciach na świecie, w których pragnie wyjść nam naprzeciw. O dzieciach, które żyją w nędzy, wykorzystywanych jako żołnierze, które nigdy nie mogły doświadczyć miłości rodziców; o dzieciach chorych i cierpiących, ale także o tych radosnych i zdrowych. Europa stała się uboga w dzieci: chcemy wszystkiego dla nas samych i może nie mamy zbyt dużego zaufania do przyszłości. Ale ziemia zostanie pozbawiona przyszłości dopiero wtedy, gdy wygasną siły ludzkiego serca i rozumu oświecanego przez serce - gdy oblicze Boga nie zajaśnieje już nad ziemią. Tam, gdzie jest Bóg, tam jest przyszłość”.

Główne zadania

Mówiłem o nich 16 września w Rypinie, w gronie przedstawicieli Parafialnych Rad Duszpasterskich, zgromadzonych na swoim pierwszym (bardzo udanym, dodam) diecezjalnym spotkaniu: „Zwołując Synod, pragnę nawiązać do wspaniałej tradycji synodalnej naszej diecezji. Uważam także, że jest on najlepszą formą współodpowiedzialności wszystkich za wiarę i w ten sposób doskonale wpisuje się w program Roku Wiary. Będziemy pochylać się nad wszystkimi żywotnymi sprawami życia nią: od kolędy, przez wizytację biskupią, po kształt katechezy i mediów diecezjalnych”. Inaczej mówiąc, główne zadanie Synodu upatruję w rozbudzeniu entuzjazmu wiary (Rok wiary), „przebudzeniu” Kościoła diecezjalnego, wyjściu rozmaitych wspólnot z izolacji, pokonaniu antagonizmów i przeżyciu mocy Ducha Świętego przez tych, którzy utracili odwagę bycia Kościołem. Będziemy przyglądać się naszej dotychczasowej tradycji, praktyce i prawodawstwu, związanym z każdym z wielkich tematów, które wpisane są w nazwy poszczególnych Komisji. Nie chcemy przy tym tworzyć sztucznych powtórek (Kodeksu, Synodu Plenarnego itp.), a tylko :

• przypomnieć to, co cenne,
• uświadomić zapomniane,
• usuwać nieaktualne,
• poprawiać niedoskonałe,
• tam, gdzie to konieczne, wprowadzać nowe.

Jak wskazuje grecka nazwa „syn-hodos”, Synod jest wyruszeniem w drogę, niejako poruszeniem Kościoła diecezjalnego, aby lepiej, głębiej – niemal dokładnie tak, jak jest na pielgrzymce – poczuć się wspólnotą Chrystusa i jego świadkami, poczuć się siostrami i braćmi „w drodze” oraz wspomóc Biskupa w jego posługiwaniu pasterskim, sakramentalnym i nauczycielskim. Każda z Komisji, do których należycie, będzie miała za zadanie wypracowanie dokumentu synodalnego w zakresie tematyki, którą Wam zlecono. W dokumencie tym przedstawicie najpierw opis sytuacji w Diecezji w tym zakresie: nasze dziedzictwo, doświadczenia, przeszkody, trudności, a przede wszystkim inicjatywy, pomysły, ciekawe rozwiązania. W drugiej części - w postaci krótkich, zwięzłych statutów – przedstawicie, co Synod nasz w danej materii nakazuje, zarządza, zaleca bądź postuluje.

Obok tego, każda Komisja będzie musiała – wciąż w swoim zakresie - przejrzeć dotychczasowe prawodawstwo diecezjalne, a więc statuty instytucji, zarządzenia, dekrety, instrukcje, wzory pism i tam, gdzie będzie to konieczne, uzupełnić je czy też zmienić. Statuty niektórych instytucji czy instrukcje trzeba będzie stworzyć.
Owoce Waszych prac będą sukcesywnie przesyłane do zespołów synodalnych, pracujących w parafiach, stowarzyszeniach i wspólnotach Diecezji. Będą się one z nimi zapoznawać oraz dawać swoje propozycje zmian i uzupełnień. Sekretariat i Komisja Główna będą cały ten materiał analizować i wnosić – po odpowiednim uporządkowaniu – na obrady i pod głosowanie na kolejnych (4,5) sesjach synodalnych. Waszym ścisłym obowiązkiem jest uczestniczenie w tych sesjach. Będę więc Was - Drodzy Bracia Kapłani i wszystkich Państwa, serdecznie zapraszał – pierwsza taka Sesja odbędzie się, mam nadzieję, pod koniec lutego w dobrze ogrzanej, a więc ciepłej nie tylko duchowo, Katedrze Płockiej.
Czeka nas zatem bardzo poważna, ale też piękna praca. Mam nadzieję, że nie będzie trwała zbyt długo, maksymalnie dwa lata. Mam też nadzieję, że będzie to Synod zarówno prawny, a więc porządkujący pewne rzeczy, jak też pastoralny, co oznacza, że pogłębi najpierw naszą miłość do Kościoła – jego nauki i prawa, a dalej pozwoli pogłębić ją przynajmniej u tych kilku tysięcy osób, zaangażowanych w zespoły synodalne w Diecezji.
Szczęść Boże!

Dodano:  21.11.2014 r.  
linia
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13]
baner


Grudzień 2014
Pon Wto Śro Cz Pią Sob Nie
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

Osób on line: 2
Jesteś 21986 naszym gościem.

© Copyright Salezjanie Czerwińsk 2013-2014 start | polityka prywatności | mapa strony © pphem ww